Η θάλασσα ήταν ήρεμη εκείνο το βράδυ. Παράξενα ήρεμη.
Ο Κυριακός στεκόταν μόνος στον γιαλό και ατένιζε τα
σκοτεινά νερά κάτω από το θαμπό φως του φεγγαριού. Ο αέρας δυνάμωνε σιγά σιγά
και, κάπου μακριά, τα φώτα ενός καϊκιού τρεμόπαιζαν αχνά πάνω στην επιφάνεια
της θάλασσας.
Τα χρόνια που πέρασε στη θάλασσα τον δίδαξαν τις δυσκολίες της ζωής, ενώ
οι εμπειρίες του στα λιμάνια του κόσμου τον έκαναν σοφότερο. Από νεαρός είχε μπαρκάρει στα καράβια, αναζητώντας σε μακρινούς τόπους
ανθρώπους άγνωστους και αλήθειες που κρύβονταν βαθιά.
Η θάλασσα τον έμαθε να παρατηρεί, να ακούει όσα οι άλλοι προσπερνούσαν
και να μην εμπιστεύεται εύκολα τις πρώτες εντυπώσεις.
Γιατί οι άνθρωποι σπάνια είναι μόνο αυτό που δείχνουν.
Κάθε πρόσωπο κουβαλά τη δική του ιστορία. Κάθε σιωπή κρύβει τον λόγο
της. Και πολλές φορές η αλήθεια πονά περισσότερο από το ψέμα.
Οι ιστορίες που ακολουθούν δεν είναι ιστορίες αθώων
και ενόχων. Είναι ιστορίες ανθρώπων που αγάπησαν, μίσησαν, φοβήθηκαν,
επιθύμησαν και πρόδωσαν. Ανθρώπων που, στο τέλος,
κλήθηκαν να πληρώσουν το τίμημα των επιλογών τους.
Ο συγγραφέας, Κυριάκος Ταπακούδης, τις καταγράφει
με λόγο μεστό και λιτό, αφήνοντας τους ανθρώπους και τις πράξεις τους να
αποκαλύψουν την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις σκοτεινές υποθέσεις.
