Η Βέρα δεν του είπε ποτέ ότι «βρέθηκε» σε εκείνο το
επάγγελμα.
Έλεγε πως πήγε.
Όχι από ανάγκη πανικού, αλλά από ανάγκη ελέγχου.
Είχε μάθει να μετρά τους ανθρώπους γρήγορα. Μια
ματιά της αρκούσε για να καταλάβει πώς κάθονταν, πού σταματούσε το βλέμμα τους,
πότε έλεγαν ψέματα χωρίς να μιλήσουν.
Το σώμα της δεν ήταν για εκείνη εξομολόγηση. Ήταν
εργαλείο. Δουλειά.
Όπως άλλοι δούλευαν με το μυαλό ή τα χέρια τους,
εκείνη δούλευε με την παρουσία της.
Ήταν μεγάλη καπάτσα — όχι πονηρή, αλλά καθαρή.
Ήξερε τι έκανε και δεν μπέρδευε ποτέ τη δουλειά με τον εαυτό της.
Είχε φτιάξει δύο Βέρες. Την
επαγγελματική, που χαμογελούσε με ακρίβεια, άκουγε χωρίς να ανοίγεται και
άγγιζε χωρίς να δίνεται.
Και την άλλη, την πραγματική, που ήξερε πότε να
σωπαίνει και πότε να φεύγει.
Καθώς ο Κυριακός προχωρούσε τις
έρευνες,
εκείνη δεν έμενε απ’ έξω. Τον ακολουθούσε. Όχι από περιέργεια, αλλά από ανάγκη
συμμετοχής.
Ήθελε να δει την αλήθεια με τα δικά της μάτια,
ακόμη κι αν πονούσε.
Ανάμεσά τους δεν υπήρξε από την αρχή έρωτας.
Υπήρξε αναγνώριση.
Ο Κυριακός δεν προσπάθησε να τη σώσει. Δεν τη
ρώτησε «γιατί». Δεν την κοίταξε με λύπηση.
Την κοίταξε σαν ίση.
Κι αυτό ήταν κάτι που η Βέρα δεν είχε συνηθίσει.
Η αγάπη ήρθε αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Μέσα από
κουρασμένες νύχτες, μέσα από αποκαλύψεις που δεν άφηναν χώρο για ψευδαισθήσεις,
μέσα από εκείνη τη σιωπηλή οικειότητα που δημιουργείται όταν δύο άνθρωποι έχουν
δει ο ένας τον άλλον στις δύσκολες στιγμές.
Τον αγάπησε όπως αγαπούν όσοι έχουν ζήσει: χωρίς
υποσχέσεις αιωνιότητας, αλλά με επίγνωση.
Κι εκείνος την αγάπησε χωρίς να σβήσει το παρελθόν
της, χωρίς να προσποιηθεί πως δεν υπήρχε.
Όταν η υπόθεση έκλεισε, τίποτα δεν γύρισε
πραγματικά στο «πριν».
Ο Κυριακός το ήξερε.
Ήξερε την ψυχολογία των ανθρώπων που είχαν ζήσει σε
σκιές.
Ήξερε επίσης πως οι έρωτες, όσο δυνατοί κι αν είναι, κάποτε δοκιμάζονται από
την πραγματικότητα. Κι όταν έρθει εκείνη η στιγμή, οι ρόλοι πέφτουν και μένει ο
άνθρωπος γυμνός απέναντι στον εαυτό του.
Αν ερχόταν κάποτε εκείνη η στιγμή, ο Κυριακός θα
απομακρυνόταν.
Χωρίς δισταγμό. Χωρίς δράμα. Με την ίδια καθαρότητα που έκανε και τις
έρευνες
του.
Η Βέρα το ήξερε επίσης. Κι
ίσως γι’ αυτό τον ακολούθησε.
Όχι γιατί τον είχε ανάγκη. Αλλά
γιατί, για πρώτη φορά, μαζί του, δεν φοβόταν την αλήθεια — όποια κι αν ήταν.
Ο Κυριακός κατάλαβε ότι κάτι είχε αλλάξει πολύ πριν
του το πουν.
Το κατάλαβε από τις ώρες που η Βέρα έλειπε χωρίς
εξηγήσεις και από τον τρόπο που η Ελένη άρχισε να εμφανίζεται όλο και συχνότερα
— όχι πια σαν πρόσωπο μιας παλιάς υπόθεσης, αλλά σαν παρουσία που έπαιρνε χώρο
στη ζωή της Βέρας.
Μετά τον Αγκριμάρη, η Ελένη δεν ήταν η ίδια
γυναίκα. Είχε
περάσει το σημείο της αναζήτησης. Δεν ζητούσε πια σωτηρία ούτε απαντήσεις.
Είχε πουλήσει την περιουσία της στον Ακάμα και
κρατούσε αρκετά χρήματα για να αγοράσει χρόνο.
Και για κάποιους ανθρώπους, ο χρόνος είναι το μόνο
νόμισμα που μετρά.
Η Βέρα, από την άλλη, δεν χρειαζόταν μεταμόρφωση. Είχε
κληρονομήσει αρκετά από τον νεκρό άντρα της, και τα χρήματα δεν την έκαναν πιο
ασφαλή. Την
έκαναν πιο ελεύθερη.
Ο Κυριακός το ήξερε. Η Βέρα δεν είχε μάθει να
ζει προστατευμένη. Είχε μάθει να κινείται.
Στην αρχή, οι δύο γυναίκες έβγαιναν πού και πού.
Ένα ποτό. Μια κουβέντα. Μια βραδιά που δεν
χρειαζόταν να οδηγήσει πουθενά.
Ύστερα συναντιόνταν πιο συχνά. Και
μετά, χωρίς να το πουν ποτέ ανοιχτά, άρχισαν να μοιράζονται έναν κοινό ρυθμό.
Δεν ήταν φιλία ανάγκης. Ήταν
η αναγνώριση κοινών στόχων και
επιθυμιάν. Μιας ανάγκης αλλαγής από την καθημερινότητα των ίδιων πραγμάτων.
.
Η Ελένη είχε μάθει να μην περιμένει τίποτα από κανέναν.
Η Βέρα είχε μάθει να μην βασίζεται σε κανέναν.
Και οι δύο ήξεραν πως η ζωή δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Ο Κυριακός τις παρατηρούσε χωρίς να επεμβαίνει.
Αποτραβήχτηκε ύσηχα χωρίς απαιτήσεις. Εξ άλλου και αυτός είχε κουραστεί
με τη ρουτίνα. Έτσι με τη σιωπή του άφησε τη Βέρα σιγά σιγά, να απομακρυνθεί. Η
σχέση τους αραίωσε, και σιγα σθγά έσβησε. Όμως ήξερε την κατάληξη
πριν ακόμη φανεί.
Η Ελένη είχε αλλάξει αρκετά για να μη χωρά πια σε
ήσυχες ζωές.
Και η Βέρα είχε ζήσει αρκετά για να μη δεθεί σε
μία.
Ταίριαξαν όχι επειδή ήταν ίδιες, αλλά επειδή
καταλάβαιναν την ίδια γλώσσα.
Μια γλώσσα χωρίς πολλές εξηγήσεις.
Άρχισαν να γνωρίζουν ανθρώπους, να ταξιδεύουν, να
διασκεδάζουν και να αφήνουν πίσω τους ό,τι θεωρούσαν πως δεν τους ταίριαζε πια.
Οι άντρες έγιναν μέρος αυτού του τρόπου ζωής, όχι
όμως κέντρο του.
Δεν ζητούσαν από κανέναν να τις ολοκληρώσει.
Δεν υπόσχονταν περισσότερα απ’ όσα ήθελαν να
δώσουν.
Έμπαιναν στις σχέσεις τους με τους δικούς τους
όρους και έφευγαν όταν ένιωθαν πως είχε έρθει η ώρα.
Η ζωή που είχαν διαλέξει είχε ρίσκο, χρήμα και
κίνηση.
Ήταν μια ζωή που δεν συγχωρεί την αδράνεια.
Με την κούρσα της Βέρας και τον κοντό οδηγό της —
πάντα λιγομίλητο, πάντα ακριβή — ξεκίνησαν ένα ταξίδι που δεν είχε συγκεκριμένο
προορισμό.
Δεν έφευγαν από κάτι. Πήγαιναν σε ότι
τις κρατούσε ζωντανές.
Ο Κυριακός δεν αντέδρασε, δεν
ρώτησε.
Αποτραβήχτηκε ήρεμα και κρατήθηκε μακριά τους.
Ήξερε πως η ιστορία του με τη Βέρα δεν τελείωνε από
προδοσία ή θυμό.
Τελείωνε από συνέπεια.
Κάποιοι άνθρωποι μένουν όσο αντέχει η αλήθεια τους. Και η δική τους αλήθεια,
είχε τελειώσει, είχε φθαρεί στο χρόνο και στο διαφορετικό φρόπο σκέψης με τον
οποίο αντίκυζαν τη ζωή.
Κι όταν έμεινε μόνος, ο Κυριακός δεν ένιωσε ήττα.
Μόνο ένα κλείσιμο μιας
υπόθεσης
ακόμη που δεν λύθηκε. Απλώς τελείωσε.
Τα χρόνια πέρασαν.
Η ζωή των δύο
γυναικών έγινε πιο έντονη, πιο τολμηρή και πιο απρόβλεπτη. Είχαν χρήματα,
γνωριμίες και την ελευθερία να πηγαίνουν όπου ήθελαν.
Για ένα διάστημα έμοιαζαν να έχουν κερδίσει.
Και ίσως να είχαν.
Μέχρι που ήρθε η στιγμή που η τύχη άλλαξε πλευρά.
Τα χρήματα που είχαν συγκεντρώσει άρχισαν να
χάνονται. Οι επενδύσεις τους στο χρηματιστήριο αποδείχθηκαν καταστροφικές και,
μέσα σε λίγο χρόνο, μεγάλο μέρος της περιουσίας τους έκανε φτερά.
Δεν έμειναν όμως μόνο χωρίς χρήματα.
Έμειναν χωρίς τον κόσμο που είχαν συνηθίσει.
Απομακρύνθηκαν.
Η ζωή τους άλλαξε ξανά, αυτή τη φορά χωρίς να έχουν
οι ίδιες τον έλεγχο.
Ο Κυριακός τις παρακολουθούσε από μακριά, όπως
κάποιος που κοιτάζει μια ιστορία που κάποτε υπήρξε μέρος της ζωής του.
Τις είχε δει να ανεβαίνουν.
Τις είχε δει να ζουν την περιπέτεια και τον κίνδυνο
που επέλεγαν.
Και τώρα τις έβλεπε να απομακρύνονται από τον κόσμο
που κάποτε θεωρούσαν δικό τους.
Δεν επρόκειτο να εμπλακεί ξανά.
Είχαν διαλέξει τον δρόμο τους.
Και ο καθένας, αργά ή γρήγορα, βρίσκεται
αντιμέτωπος με τις επιλογές του.
Η ιστορία της Βέρας και της Ελένης έκλεινε.
Όχι με θόρυβο.
Όχι με κάποια μεγάλη τραγωδία.
Απλώς με εκείνη τη σιωπηλή αλλαγή που φέρνει ο
χρόνος, όταν οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πως ένας κύκλος έχει ολοκληρωθεί.
Ο Κυριακός έμεινε πίσω.
Μόνος, όπως συχνά έμεναν εκείνοι που είχαν μάθει να
μην κρατούν κανέναν με το ζόρι.
Και ενώ η δική τους ιστορία έκλεινε, μια νέα σκιά
άρχισε να κινείται μπροστά του.
Ο Μίλτος.
Δεν γνώριζε ακόμη τι τον περίμενε.
Ούτε ο Κυριακός γνώριζε πως ο άνθρωπος αυτός θα
έμπαινε σύντομα στη ζωή του.
Η άνοδος, η πτώση και οι εμμονές του θα τον
οδηγούσαν σε μια υπόθεση διαφορετική από τις προηγούμενες.
Μια υπόθεση που δεν είχε ακόμη αρχίσει.
Όμως η σκιά της είχε ήδη εμφανιστεί.
Και ο Κυριακός, χωρίς να το ξέρει, ετοιμαζόταν να την ακολουθήσει.
